Nederlands (Nederland)

Mas de la Creu

De Mas de la Creu ontstond in de middeleeuwen als een versterkte boerderij, omgeven door bossen en landweggetjes. Net als andere gebouwen in het Camp de Tarragona, waren de eerste bewoners boerenfamilies die het dagelijks leven combineerden met het bewaken van het milieu. Ze leefden van de wijngaard, hazelnoot- en johannesbroodbomen en gebruikten de toren als toevluchtsoord in tijden van gevaar. In de 17e eeuw weten we dat het eigendom toebehoorde aan Macià Magrinyà, een lid van een van de rijke families in de streek. Zoals gebruikelijk groeide de boerderij met nieuwe agrarische bijgebouwen en woonruimtes die rond de toren werden georganiseerd. Na verloop van tijd, en vooral vanaf de 19e eeuw, verloor de boerderij haar verdedigingsfunctie en werd ze gereduceerd tot landbouwgrond. De agrarische activiteit nam geleidelijk af totdat de boerderij in de 20e eeuw in verval raakte en gedeeltelijk werd verlaten.

Eco-historisch park van Pont del Diable

Steengroeve van Mèdol

De steengroeve van Mèdol was de belangrijkste bron van steen voor de grote bouwwerken van Tarraco in de Romeinse tijd. Het meest emblematische element is de Clot, een grote holte van ongeveer 200 meter lang en 20 meter diep, gemarkeerd door de centrale naald die de oude winningshoogte aangeeft. De gemakkelijk te bewerken steen van Mèdol werd gebruikt in belangrijke bouwwerken zoals de stadsmuur, het theater, het circus, het amfitheater en het provinciaal forum. Er zijn overvloedige bewijzen van de exploitatietechnieken en de werkorganisatie. Na de verlating door de oudheid wekte de site vooral vanaf de 19e eeuw belangstelling, toen deze werd gewaardeerd als natuurlijk landschap en archeologisch erfgoed. In de 20e eeuw werden verschillende culturele initiatieven voorgesteld en werden beschermings- en restauratieacties ondernomen, met routes en bezoekersruimtes. De brand van 2010 bracht nieuwe winningsfronten aan het licht. Tegenwoordig is El Mèdol, uitgeroepen tot historisch-artistiek monument, BCIN en UNESCO-werelderfgoed, een archeologische en geologische vindplaats van groot belang in heel Tarraco.

Strand van Tamarit

Punta de la Creueta

De Romeinse steengroeve van Punta de la Creueta is een oude steengroeve gelegen aan zee, ten noorden van Platja Llarga. Deze steengroeve leverde blokken voor de bouw in de omgeving van Tarraco, gebruikmakend van dezelfde bioclastische kalksteenader als die van Mèdol. De steen, met gouden en roodachtige tinten en zichtbare fossielen, was bijzonder geschikt voor ashlars en bouwblokken. De winningsactiviteit dateert uit het begin van de 1e eeuw na Christus en is onder andere verbonden met de Toren van de Scipio's, die zich ongeveer 580 meter verderop bevindt. De sporen van Romeins werk zijn nog steeds zichtbaar in de rots: getrapte fronten, in de rots gehouwen groeven, wigvormige inkepingen, negatieve mallen van de gewonnen blokken en stukken die zijn achtergelaten vanwege interne scheuren. Een deel van de groeve ligt onder water, waardoor het moeilijk is om de exacte omvang ervan te berekenen, die wordt geschat op ongeveer 1500 m³. Er zijn geen aanwijzingen voor latere exploitatie, hoewel er tijdens de Burgeroorlog een Republikeinse wachttoren met loopgraven werd gebouwd, die nog steeds zichtbaar is. Tegenwoordig is de groeve een geologisch en historisch interessante plek die uitzonderlijk goed bewaard is gebleven, met de directe sporen van Romeinse steenhouwers in een zeer goed bewaard gebleven kustomgeving. Dit biedt waardevolle informatie over winningstechnieken en het oude landschap van Tarraco.

Sant Simplici

De 111 meter hoge heuvel Sant Simplici is een strategisch punt tussen Tarragona, La Móra en El Gaià. Het valt op door zijn zicht op de kustlijn en de controle over de natuurlijke corridor van de Via Augusta. Deze ruimte combineert natuurlijk landschap en cultureel erfgoed, met oude wegen en historische boerderijen die getuigen van een langdurig gebruik en bewaking van het gebied door de eeuwen heen. Op de top bevinden zich de overblijfselen van een wachttoren uit de Hoge Middeleeuwen, waarschijnlijk gekoppeld aan de eerste momenten van territoriale organisatie van al-Andalus. De toren, met een cirkelvormig grondplan, dikke muren en een eenvoudige constructie, maakte direct toezicht op de omgeving mogelijk. Hoewel hij vaak aan latere verdedigingsdoeleinden werd toegeschreven, is er onvoldoende documentair bewijs. Het toponiem Sant Simplici, dat al sinds de moderne tijd wordt gedocumenteerd, is in verband gebracht met hagiografische tradities, hoewel de exacte oorsprong onbekend is. Tegenwoordig vormt de heuvel een natuurlijk uitkijkpunt binnen de Groene Ring van Tarragona, dat de herinnering aan een oud bewakingssysteem bewaart en deel uitmaakt van het historische en landschappelijke mozaïek van de kustlijn van Tarragona.

Heiligdom van Llorito

Het heiligdom van Llorito, oftewel de Hermitage van Onze-Lieve-Vrouw van Loreto, ligt op de berg Morisques, ten noordoosten van Tarragona, in een bosrijk gebied vlakbij de stad. Het werd rond 1552 gesticht door priester Pere Mir na een reis naar Italië en groeide uit tot een centrum van Mariaverering, met processies en rogatieven, vooral om regen te vragen. Door de eeuwen heen werd het heiligdom verwoest tijdens de Maaierstopstand en de Franse Oorlog, en werd het meerdere malen herbouwd, met ingrijpende renovaties in de 18e en na de 19e eeuw. De moderne reconstructie, begonnen in 1957 en ingezegend in 1964, gaf het zijn huidige uiterlijk: een middenschip met een halfronde apsis, een parabolische boog en een 26 meter hoge vuurtoren, met hedendaagse invloeden en inspiratie van de beschermheilige van de luchtmacht. Sinds 1970 bewaken de paters Rogationisten het heiligdom en organiseren ze religieuze, spirituele en sociale activiteiten. Het gebied onderscheidt zich ook door zijn integratie in de Groene ring van Tarragona, met recreatiegebieden, herbebossingsgebieden en historische paden. Daarnaast herbergt het gebied steengroeven met Romeinse, middeleeuwse en moderne exploitatie, die een archeologische en erfgoedwaarde hebben die religieuze, culturele en historische betekenis combineert met het stedelijke en natuurlijke landschap.

Test Agenda 2 NL

Test_nl

Tomb de l'Anella Verda

Toren van Móra

Toren van Móra, gebouwd in 1562 in opdracht van de Universiteit van Tamarit na een kapersaanval die het jaar ervoor gedocumenteerd is, maakt deel uit van het netwerk van wachttorens dat in de moderne tijd de kustlijn van Tarragona bewaakte. Vanaf de landtong controleerde de toren een steile en dunbevolkte kust en kon de bevolking snel worden gewaarschuwd met rook- en vuursignalen. De structuur, met een cirkelvormig grondplan en zeer dikke muren, volgt het gebruikelijke model uit de 16e eeuw, met schietgaten, een hoge poort en een hoogte van ongeveer twaalf meter. Met de geleidelijke afname van piraterij in de 18e eeuw verloor de toren zijn verdedigende functie, maar de natuurlijke omgeving heeft zijn geïsoleerde karakter behouden. In de 20e eeuw was het gebied opnieuw van strategisch belang tijdens de Burgeroorlog en werd een opmerkelijke Romeinse sarcofaag in Attische stijl bij de toren teruggevonden, die zich nu in het MNAT bevindt. Tegenwoordig is de Torre de la Móra een prominent erfgoedelement binnen het natuurgebied Tamarit.